|
|
Nadat Winry had besloten om een jaartje over te slaan, kreeg ik de gouden kans om mee te gaan naar het exotische Istanbul. Het was voor mij de vierde keer dat ik deze stad bezocht; Istanbul was mij dus niet geheel onbekend. De laatste keer dat ik er verbleef was ongeveer 12 jaar geleden; je zou kunnen spreken over “de rugzaktijd”. Het weerzien met de stad was geweldig; de drukte, de prachtige gebouwen, de mensen, de Bosporus, het eten, te veel mooie dingen om hier allemaal te benoemen. Gewoon zelf een keertje gaan is de beste optie.
De voorbereiding was zeer uitgebreid; de leerlingen werden gedurende enkele bijeenkomsten voorgelicht over de studiereis en er was ook een ouderavond georganiseerd in de aula. Iedereen wist wat wel en niet de bedoeling was op reis. De praktijk blijkt echter toch altijd iets anders te zijn. Maar wat wil je? 40 Pubers in de grote stad! De leerlingen waren vaak onder de indruk van hetgeen ze zagen. Zij waren enorm gefascineerd door het fenomeen “waterpijp roken”. Zij vonden het geweldig dat ze het een keer mochten proberen.
De imposante gebouwen waren ook prachtig, volgens de leerlingen. Na een half uurtje hielden ze dat aspect van de excursie liever voor gezien.
  De bazaar bleek dan weer een heuse trekpleister. Er was van alles te koop, de meeste artikelen waren echter “nep”, maar dat kon de koop- en onderhandelingslust van de leerlingen niet onderdrukken. Het badhuis, dat 500 jaar oud is, ervoeren de leerlingen als een spannende en mysterieuze plek. De leerlingen waren wat beschroomd en wilden allemaal een zwembroek aanhouden; hetgeen de masseur toch wat bevreemdde. “Dat die moderne Nederlandse kinderen toch zo preuts zijn!” Het dineren met leerlingen was niet altijd eenvoudig! Er moest met veel zaken rekening gehouden worden, want de een eet geen vlees, de ander geen groente en de volgende wil het liefst naar de Mac. Daar voelden wij als begeleiders weinig voor en uiteindelijk bleek het eten in de Turkse eethuizen een waar succes te zijn.
Onderling (ik reisde met Vonny, Alex en Fred) was de sfeer erg gezellig. Zelfs het feit dat we dagen van 20 uur in touw waren kon onze teamspirit niet aantasten! Alex had goede moppen, Vonny was altijd in voor een gezellig praatje en Fred had een echte Iphone. Wie wil dat nou niet?
De groep leerlingen die wij op sleeptouw hadden vroeg zo nu en dan om wat sturing, maar daar draaiden wij onze hand niet voor om. De groep leek bij uitstapjes in de stad op een soort trekharmonica. Er lopen twee docenten voorop er lopen twee docenten achteraan en daar tussenin lopen leerlingen die niet altijd opletten. In de groep ontstaan dan open ruimtes. Het is best moeilijk om je voorgangers in de gaten te houden en te kijken waar ze afslaan. Men sjokt gewoon door, men zoekt wat, men kijkt wat, men zoekt weer wat, men belt wat en ineens is het een uur later.
 Samengevat; wat een geweldige reis, wat een fijn team om deel vanuit te mogen maken en wat een geweldige stad! Winry, ik weet zeker dat je nu spijt hebt van jouw keuze, maar ik wil volgend jaar weer! Deal?
Han Vlemmix
Van “Goedemorgen” tot “Buenos dias”, we zijn op zondagvroeg, met een groep van veertig leerlingen in Andalusië aangekomen. We reis¬¬den met Jetairfly; “meneer kunt u aan de chauffeur vragen of het licht uit mag, lieverd… we zitten in een vliegtuig…”. Het weer liet de eerste dag niet te wensen over, hoewel 38 graden misschien wel wat teveel van het goede was. Ik ben met hoge verwachtingen aan de studiereis begonnen, voor mij is het de eerste keer dat ik deelneem aan een meerdaagse excursie.
De eerste bus stop was in Ronda. Deze plaats ligt in een bergachtig gebied in centraal Andalusië. De rivier Guadalevín heeft een diepe kloof uitgesneden waardoor de stad in tweeën gesplitst is. Vanuit een parkje hebben we een prachtig uitzicht op de beroemde “Puente Nuevo” (nieuwe brug). Hier geven Theo en Pieter voor het eerst uitleg over de veelzijdige cultuur/geschiedenis en architectuur van Andalusië. De brug geldt als hét symbool en trekpleister van Ronda, in de brug werd zelfs een gevangenis gebouwd. Na Ronda reden we door richting Sevilla. Sevilla is de hoofdstad van de regio Andalusië. Na het inchecken in het hotel bezochten we het Placa Espana in het Parque Maria Luisa. Daarna wandelden we naar de tabakfabriek uit de opera Carmen, door Pieter en Theo werd tot groot plezier van de onze leerlingen en Spaanse studenten zelfs nog een stukje uit Carmen gezongen.
Sevilla heeft een groot historisch centrum waarin de belangrijkste monumenten van de stad zich bevinden: de kathedraal van Sevilla met de toren Giralda en het Real Alcazares. Om 10.00 uur gingen we, zoals gepland, de Real Alcazares binnen. Het paleiscomplex is waarschijnlijk het oudste koninklijk paleis van Europa dat nog steeds voor een deel als zodanig in gebruik is. Na lekker te hebben geluncht bezochten we de gotische kathedraal. De kathedraal maakt grote indruk op mij en de leerlingen vanwege de hoogte, de kunstwerken en het graf van Columbus. Vanaf de Giralda hadden we schitterend uitzicht over de stad. We eindigden deze mooie dag na een avondwandeling door de Barrio Santa Cruz, de voormalige Joodse wijk, op een pleintje met zelf meegebrachte colaatjes en chips. Op weg naar het hotel om 23.00 gaf een thermometer 34 graden aan…
Vandaag bezoeken we de Mezquita in Cordoba. Rond 1000 was Cordoba een van de belangrijkste steden ter wereld met een miljoen inwoners! De Mezquita is het belangrijkste monument van de stad en staat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het is een heel bijzondere kathedraal gebouwd midden in de op drie na grootste moskee ter wereld. Gedurende twee uur luisteren we naar de buitengewone geschiedenis en kijken we onze ogen uit, o.a. naar het woud van zuilen en gekleurde bogen.
‘s Middags maken we een lange stadswandeling, ’s avonds wandelen we door de joodse wijk en luisteren we naar verhalen over de Sefardische joden en hun verdrijving in 1492 uit Spanje bij de synagoge en het beeld van Maimonides. We eindigden de avond in een Arabisch theehuis.
Onderweg naar Granada bezoeken we de oudste in bedrijf zijnde Olijffabriek van Spanje. De trotse en minstens even oude senor Nunez de Prado vertelt ons alles over zijn bedrijf. Ondertussen hebben Ellis en Pieter in het park voor een heerlijke Spaanse lunch gezorgd, er blijft geen kruimel over. In Granada brengen we een bezoek aan de medina Alcaiceria en de Bib Rambla. Bij de avondwandeling gingen we naar het Albaicin; het is de grootste historische Arabische wijk in Europa.
We maken ook nog een spannende wandeling in het donker langs grotwoningen in de heilige berg. Deze worden niet meer uitsluitend door Roma bewoond, maar in toenemende mate ook door zwervers en West Afrikanen.
Museo Cuevas Sacromonte was ons eerste bezoek voor vandaag. De Sacromonte staat bekend om haar typisch witte grotwoningen. In dit museum maakten we kennis met het leven in de grotwoningen. 's Middags staat La Alhambra op het programma. Het Alhambra is een Arabisch paleis en fort en bevindt zich op een plateau boven de stad. Hierdoor hebben we een prachtig uitzicht op Granada. Verder hebben we ook het Alcazaba, paleis van Karel V en de tuinen van de Generalife bezocht. 's Avonds hadden de leerlingen een meer dan verdiende vrije avond. Na de hele dag lopen was bij velen de fut er aardig uit.
Voordat we uit Granada vertrekken bezoeken we nog het Cartuja Klooster waarna we rond 11.00 uur op weg gaan naar het natuurgebied en karstgebergte El Torcal. Het is een bijzondere plaats met zijn grillige gevormde kalksteenrotsen die door wind en water geërodeerd zijn. Leerlingen gaan helemaal uit hun dak tijdens het lopen, sommigen beklimmen de vreemd gevormde rotsen. Miljoenen jaren geleden waren deze bergen de zeebodem. We picknicken in El Torcal en vertrekken daarna naar Torremolinos. Daar staat ons de lange nacht te wachten… onze traditionele afsluiting in café Amsterdam.
Zon, strand, tapas… Zon, strand, tapas.. en oh ja: zon!
Adios! Hasta pronto Andalucia!
Shayenne Werleman
Op zaterdag 6 oktober landen we in Athene en herkennen onze buschauffeur. Hij ons ook. Dit is thuiskomen. In Griekenland schijnt de zon en het is laat op de middag nog zo’n 25 graden. Of het echt de mooiste zonsondergang ter wereld is weet ik niet, maar het is een belevenis om op Kaap Sounio de zon in de zee te zien zakken. Hugo legt uit en dat doet hij uitvoerig. Onze 40 dames en heren kunnen het wel waarderen, zo’n prachtige tempel op deze bijzondere plek.
Onderweg naar de stad zien wij een groep leden van de Gouden Dageraad. Mannen in zwarte kleren. Dat ziet er niet goed uit en ik ben blij dat we ze verder niet meer zijn tegengekomen. Het is bijna donker als we Athene binnenrijden. Op het Syntagmaplein is een demonstratie gaande tegen het illegalenbeleid van de regering Samaras. Die heeft zo’n 50.000 illegalen in Athene opgepakt en in kampen in Noord-Griekenland neergezet. Ik begrijp deze demonstranten, maar realiseer mij ook terdege dat Athene voor ons een stuk veiliger zal zijn dan in voorgaande jaren. Aan de andere kant van het plein zet de bus ons af en als we uitstappen staan we meteen oog en oog met de oproerpolitie. Hun bussen staan geparkeerd voor ons hotel. Wij verblijven op de veiligste plek van Athene. Nelleke en Jan regelen de kamers en Hugo en ik gaan de stad in. We hebben een uur om voor 44 mensen een maaltijd te regelen. Dit is altijd een spannend moment. We spreken af bij een traditioneel eethuis voor een prijs die duidelijk maakt dat onze begroting in orde is. De souvlaki is heerlijk, er is live muziek met zang, gitaar en bouzouki en de sfeer binnen de groep is prima. De toon is gezet. Dit wordt een goede Griekenlandreis.
Ik slaap die nacht kort en goed. De politiesirenes op het Syntagmaplein verzorgen de muziek om bij te dromen. Half zeven op en om acht uur de stad in. Ik weet weer waarom ik dit jaar meeging. Griekse yoghurt met honing als ontbijt, ook dat is thuiskomen. Onderweg naar de Akropolis worden we begeleid door zwerfhonden. Sinds 2004 worden die beesten verzorgd. Ze zien er schoon en doorvoed uit. Een klein winstpunt van de Olympische Spelen. Op de Akropolis is het nog rustig. Hugo heeft alle kans om zijn verhaal te doen. We maken een prachtige groepsfoto. Dit blijft een magische plek. Onze leerlingen zijn onder de indruk. Met voorbeeldboeken leren we hen om de ruïnes te verbeelden. Rondom ons ligt het uitgestrekte beton van het moderne Athene. We horen klokgelui, het is zondag.
In het Akropolismuseum is de kopie van de Fries van het Parthenon. Het argument van de Britten dat Athene niet het museum heeft om de originele Elgin Marbles op een waardige manier te huisvesten verdwijnt op slag als je dit prachtige gebouw bekijkt. Het British Museum geeft ze niet terug en dit verhaal wordt een soap. Wordt vervolgd, nog jaren lang, voorspel ik u.
Onze dames en heren krijgen lunchgeld, het zonnetje schijnt, het is 30 graden en Athene is vandaag zijn vriendelijkste zelf. We nemen de metro naar het Nationaal museum. Hier staat het mooiste wat het oude Griekenland heeft gemaakt. Bij een gemankeerd marmeren topstuk geeft een jongen trefzeker commentaar. Die gaat het nog ver schoppen in het leven. Terug langs de neoklassieke gebouwen van de universiteit naar de wisseling van de wacht op Syntagma. Onze leerlingen mogen kiezen. Het is vijf uur en je kunt even bijkomen in het hotel. Of, je bent een echte diehard en je gaat met Hugo en mij mee naar het Olympisch stadion van 1896. Dat is nog een flinke wandeling. Er gaan er twaalf mee. Het stadion is open. We mogen op de baan. Er wordt een hardloopwedstrijd georganiseerd. Leerlingen staan op het erepodium, waar in 2004 de winnaar van de Olympische marathon is gehuldigd. Dat is een verhaal waar je mee thuis kunt komen.
We eten op een plein onder de bomen. We genieten van het uitzicht van het nachtelijke Athene vanaf de Areopaag. Nog een terrasje en dan naar bed.
  Half zeven op en om acht uur de stad in. Weer dat heerlijke ontbijt. Die ochtend is er veel politie op straat. Men treft voorbereidingen voor het bezoek van morgen. Angela Merkel komt en dat moet gevierd worden. Ik ben blij dat ik dan in Delphi ben. Op de markt doen we voor twee dagen inkopen voor een picknick. Leerlingen kijken hun ogen uit naar al dat fruit, al die groentes, en de schapen met de kop er nog aan. In een kapelletje doet een van onze leerlingen haar gebeden. We hebben een orthodox christen in onze groep. We ronden ons bezoek aan Athene af met een bezichtiging van de Agora en de Stoa van Attalos.
In de bus vertelt Hugo het verhaal van Oidipous. Een complex verhaal. Op de driesprong waar hij zijn vader vermoordde slaan we rechtsaf naar Delphi. Het Parnassosmassief ligt voor ons. We gaan de bergen in. Delphi ligt prachtig en het uitzicht vanaf het balkon van ons hotel is adembenemend. Bij de bergwandeling bereiken 30 van de 40 leerlingen de top. Een nieuw record. Het oude stond op vijf. Het zegt iets over de mentaliteit van deze groep. Men heeft honger en er wordt goed gegeten.
Delphi kent een scholierendisco en die is ’s avonds open van half tien tot half twaalf. “Special prices for you” en goede afspraken over alcohol. De groep gaat kort maar hevig uit zijn dak. Zelfs ondergetekende was even op de dansvloer te vinden. Dan moet het toch echt gezellig zijn.
Half zeven op en om acht uur met de bus naar de opgraving en het museum. De opgraving ligt tegen een helling omhoog en biedt met zijn stadion, theater, tempel en schathuizen een mooi representatief geheel van een klassiek Griekse cultusplaats. Met uitzicht over de vallei van Amfissa. Een zee van zilvergroene olijfbomen in het frisse ochtendlicht. Dit is zo mooi. We ronden de excursie af met een bezoek aan de wagenmenner in het museum. Een wonderlijk verstild beeld van zacht groen brons. Ook dit is zo mooi.
Ons wacht een lange busrit met onderweg een picknick aan het haventje van Hagio Apostoli. Vroeger namen we hier de boot. Dat kan nu niet meer en dus rijden we helemaal om de Golf van Korinthe heen. Een tweede onderbreking bij het kanaal van Korinthe. Je kijkt vanaf de brug zo’n 90 meter loodrecht de diepte in. Het blijft een spectaculair gezicht. Om vijf uur zijn we in Tolo. Ons hotel ligt aan het strand. Terwijl wij bijkletsen met de Griekse familie die ons daar al jaren ontvangt liggen de meeste van onze leerlingen al in het water, dat met 20 graden nog heerlijk is.
Als we met zijn vieren het eten gaan regelen breekt er een noodweer los. Jan en ik gaan onze leerlingen halen. Het is maar 400 meter, maar als verzopen katten komen we in het hotel aan. Het genereert de nodige humor en voordat we naar onze kamer gaan om droge kleren aan te trekken moeten we eerst even op de foto. Als we even later vertrekken is het weer droog. In Tolo slaapt de leiding altijd uitstekend. Het hotel heeft een nachtwacht en die heeft er stevig de wind onder. Wij vinden dat heerlijk.
Half acht op en dan is daar het ontbijt van Tolo. Vers geperst sap van appelsienen uit eigen boomgaard. Verse vijgen, ook uit eigen boomgaard. Zelf gemaakte vijgenjam. En Griekse yoghurt met honing. Goede sterke koffie en de motor loopt weer. Om negen uur ontmoeten we de schipper en zijn vrouw. We gaan varen. Zijn dochter is ook mee. Zij kon vandaag niet naar school. De bus staakte. Je zou het bijna gaan missen. Griekenland zonder een staking, dat kan toch niet. Gelukkig hadden we er dit jaar geen last van. De schipper vaart een flink stuk over de Egeïsche Zee. Op een onbewoond eiland leggen we aan. Een strandje in de zon, 25 graden en glashelder water. Zwemmen en snorkelen. Duiken vanaf de boot of een uitstekende rots. Bijkomen in de zon. De schipper en zijn vrouw bereiden een heerlijke maaltijd. Hij maakt op een barbecue van resthout de beste vleesspiezen van Griekenland, wat Griekse sla, tzatziki en brood erbij en het kan niet meer stuk.
’s Middags in Epidauros test Hugo de geweldige akoestiek van het klassieke theater met zijn ‘Io vivat’. De leerlingen zijn hard aan het werk met hun opdracht voor CKV en ook zij testen de prima akoestiek. Met andere teksten, dat wel. In Nafplio is het mijn beurt om iets te vertellen. Over de Venetianen en de Turken en hun forten. Over de Griekse vrijheidsoorlog en het eerste parlementsgebouw van het moderne Griekenland. Dat zit in een voormalige moskee en is aan groot onderhoud toe. Maar dat kost geld en moet dus even wachten. In de kathedraal vertel ik iets over de Griekse orthodoxie en leerlingen die dat willen steken er een kaarsje op. Dit hoort ook bij de doelstelling van de reis om een zo compleet mogelijk beeld van Griekenland te geven.
Om zeven uur ’s avonds zit iedereen gelukkig binnen aan het eten als er een krankzinnig noodweer uitbreekt. Windstoten en het komt met bakken naar beneden. Iedereen blijft droog, maar terug in Tolo wacht een aantal van onze leerlingen een minder prettige verrassing. “Meneer, mijn zwembroek hangt in de boom bij de buren. Mag ik hem gaan pakken?” “Doe dat morgen maar, jongen”. En dan is daar de laatste avond. De dames en heren hebben een barretje met een dansvloer gespot. “Het is daar heel gezellig, meneer”. Dat barretje kennen we en dat van die gezelligheid, dat klopt. Er gaan er 30, de andere tien zitten liever nog even gezellig bij elkaar op een van de kamers. Om twaalf uur is iedereen weer terug. Onze nachtportier gaat weer aan het werk.
 Half acht op, ontbijt en om kwart voor negen met je koffer gepakt op het terras van het hotel. En dat moet ik deze groep nageven. Ze zijn er dan ook allemaal, op tijd en met de koffers gepakt. Nog even een laatste blik op de baai van Tolo. Een hartelijk afscheid van de mensen van het hotel. Het is al weer de laatste dag en de bus brengt ons naar onze laatste excursie. We bezoeken een burcht uit de Bronstijd, Mycene. Er is een goed museum bij. Onder de beroemde leeuwenpoort gaan we de burcht op, langs de grafcirkel, naar de restanten van het paleis van Agamemnon. Hugo vertelt er zijn laatste verhaal. Het valt mij op dat hij tijdens deze reis meer heeft kunnen vertellen dan in voorgaande jaren. Bij het schathuis van Atreus wordt een leerling die even niet meer goed kan lopen op de rug meegenomen. Iedereen hoort erbij en ook dat tekent de groep.
Was er dan helemaal niets te mopperen. Natuurlijk wel. Maar dat is het spel en dat hoort erbij.
We zijn ruim op tijd op het vliegveld van Athene en dat is maar goed ook. Venizelos is een echte Griekse luchthaven en de chaos die daarbij hoort kost wat tijd. Uiteindelijk komt alles goed. Zoals meestal in Griekenland. En ’s avonds om tien uur geven wij onze 20 dames en 20 heren terug aan hun ouders. Over één ding is iedereen het eens. Dit was een fantastische Griekenlandreis. Ik dank mijn leerlingen en Hugo, Nelleke en Jan.
Ton Teunissen
Maandag 8 oktober was het dan zo ver! Om half negen vertrokken we met de bus naar Schiphol. Na ingecheckt te hebben, mochten we nog shoppen op het vliegveld. Om half één vertrok het vliegtuig en om tien voor drie kwamen we met lekker weer aan. We verbleven in het hostel Ostello Mergellina, waar we allemaal een kamer kregen. Toen we eenmaal de kamers hadden ingericht zijn we uit eten geweest en daarna met z’n allen een avondwandeling gaan maken over de boulevard naar Borgo Marinaro.
Dinsdag moesten we om acht uur aan het ontbijt zitten omdat we niet te laat mochten komen voor de metro die om negen uur vertrok. In groepjes gingen we Spaccanapoli en il Duomo bekijken. ’s Middags kregen we lunchgeld en mochten we in de stad zelf voor onze lunch zorgen. Daarna zijn we nog naar Napoli Sotteranea gegaan en hebben we met de funicolare (kabelbaan) Vomero en la Certosa San Martino bekeken. ’s Avonds hebben we onze avond afgesloten met een diner en de film Pompei.
Woensdagochtend om 8 uur zaten we met z’n allen gezellig aan het ontbijt. We gingen met de bus naar Pompei, een oude stad die was verwoest door de vulkaan de Vesuvius. Iedereen had er al een beetje een idee van omdat we er een film over hadden gezien. Het was heel interessant, er w as veel gerenoveerd, maar ook er waren ook nog dingen overgebleven, zoals in gips gegoten mensen, die onder het lava waren terechtgekomen. ’s Middags gingen we de Galleria Umberto bezoeken en daarna mochten we gaan shoppen. ’s Avonds gingen we gezellig met de Italiaanse scholieren uit eten. Aan elke tafel kwamen een of twee Italianen zitten die goed Engels spraken en zo konden we gezellig met ze kletsen!
Donderdags waren we alweer op de helft van de studiereis. Die dag gingen we een bezoek brengen aan het Lyceo. Daarna gingen we lunchen in de stad. ’s Middags hebben we ook nog twee museums bezocht, Il Museo Archeologico Nazionale en Capella Sansevero. Om half acht gingen we naar een restaurant waar we konden kiezen uit een driegangenmenu: een voorafje met een soort oliebollen, als hoofdgerecht pizza of pasta en als nagerecht een taartje met citroen. Die avond mochten we doen wat we zelf wilden en we hebben met z’n allen gezellig op het dakterras zitten kletsen.
Vrijdagochtend moesten we een half uurtje eerder ontbijten. We gingen naar een wetenschapsmuseum Citta della Scienza. Dit was de eerste dag in Napels sinds we er waren dat het slecht weer was. Ondanks het slechte weer gingen we ’s middags toch nog door de paleistuinen wandelen. Drie kilometer heen en drie kilometer terug hebben we gelopen maar het was erg mooi om te zien! Om acht uur gingen we in hetzelfde restaurant eten als de dag ervoo r, wat erg goed smaakte.
Zaterdag, de één na laatste dag van de studiereis, gingen we met de boot naar het eiland Procida. Deze dag hadden we weer slecht weer, maar daardoor lieten we de sfeer niet verpesten. We mochten in groepjes het eiland gaan verkennen en ’s middags op het eiland lunchen. Om half zes namen we de boot terug naar Napels, en daarna de bus. We konden meteen in het hostel aanschuiven voor het diner. ’s Avonds zouden we met de Italianen die we hadden leren kennen een feestavond hebben, maar omdat de metro was overstroomd, konden de meesten niet komen. Toch zijn er nog een paar geweest en heb we er zelf iets moois van gemaakt!
Zondag, helaas de laatste dag van de studiereis, stond op het programma om de Vesuvius te beklimmen in de ochtend. Je mocht zelf kiezen of je mee wilde klimmen, één kilometer stijl omhoog, maar iedereen ging natuurlijk mee want dat maak je niet zomaar nog een keer mee! Om half twee gingen we inchecken op het vliegveld van Napels en om half zeven kwamen we aan in Amsterdam. Om negen uur waren we weer terug op school: moe, maar terugkijkend op een topreis, die we niet meer zullen vergeten en die we zeker nog een keer over zouden willen doen!
Maaike Hoek
De bus met twee chauffeurs staat al klaar voor het Sint-Janslyceum voor een busreis naar, in eerste in-stantie, Florence. Op het allerlaatste moment gaan 41 leerlingen mee, in plaats van 42 en 3 begeleiders. Afscheidsknuffels, zwaaiende ouders en de bus is uit zicht.
• Eerste stop: het restaurant is net dicht; de eerste groepsfoto.
• De nacht heel rustig geweest, super goed gegaan.
 • Vanuit de bus met de trein verder naar het eerste doel.
• Onvoldoende muntgeld voor 45 kaartjes. Met de conducteur op onze hielen (spannend) komen we aan in Florence.
• Lunchen in de stralende zon en even bijkomen van de reis.
• Toren van de Dom beklimmen, inmiddels ook de vierde reisleider ingevlogen.
• Na een lange en vermoeiende reis en een behoor-lijk shot cultuur, op naar het hotel.
• Het avondprogramma wordt vooral besteed aan kennismaken en bijkomen.
• 's Morgens met de bus naar het station en weer naar Florence.
• Op Loggia del Mercato Nuovo het varkentje over de snuit geaaid. Zo weten we zeker dat we nog een keer terug komen in Florence.
• Ponte Vecchio bewonderd en vervolgens naar het Uffizi museum.
• Late lunch op het plein voor Basiliek Sante Croce.
• Via de wereldmarkt op het plein, slenteren door de stad.
• Volgens sommigen het lekkerste ijs van Italië ge-geten.
• Tussen de Fiorentinasupporters terug met de trein en de bus naar het hotel.
• 's Avonds voetbal of film kijken, of lekker chillen op hotelkamer.
• Spullen pakken en met bus naar Bologna.
• Wandeling door de stad, met z'n allen de enorme paardentrap af rennen.
• Lunchen op het plein bij de fontein.
• Bezoek aan de uni versiteit, met een snijtafel onder toezicht van de kerk en vrouwelijke sprekers achter een gordijntje.
• Vrije tijd in de stad.
• Eten in een pizzeria, zonder de bekende ober deze keer.
• Met de bus naar Lido di Jesolo.
• Rond half twaalf in het hotel.
• Wakker worden aan het strand.
• Met de bus naar de boot. Over water naar Venetië.
• Op en rondom San Marco CKV-opdracht gedaan.
• Wat een enorme mensenmassa's! Indrukwekkend!
• Lunch in een parkje onder de rook van het San Marcoplein.
• Wandeling door de straatjes van Venetië.
• Uitkomen bij de Rialtobrug en zijn winkeltjes en kraampjes.
• Na wat vrije tijd met de boot terug naar het hotel.
• Avondwandeling over het strand.
• Met de boot naar het schilderachtige vissersstadje Burano.
• Veel winkeltjes met kant. Cappuccino.
• Met de boot naar Murano, het glasblaaseiland.
• Demonstratie in een glasblazerij.
• Richting Venetië, lunchen op de boot.
• Natuurlijk een gondeltocht, helaas in de miezer.
• Daarna een behoorlijke tijd vrij. Souvenirtjes!
• Met de boot terug naar het hotel. De zonsonder-gang is prachtig.
• Na het eten een quiz met vragen over de reis en de reisleiding.
• Daarna het lang verwachtte "stapavondje" aan de overkant van het hotel.
• Na een korte nacht  inpakken en met de bus naar Verona.
• Bezoek aan de arena, via de oude brug (lunchplek) naar een toren met uitzicht over de stad.
• Laatste culturele activiteit: het huis van Julia.
• Foto's maken op het balkon waar eens Romeo onder stond.
• Cappuccino op een terras; gegeten in een pizzeria.
• Opmaken voor de reis terug.
• Vertrek vanuit Verona; 20.30 uur.
• 12.30 uur: aankomst bij het St. Janslyceum.
• Wachtende, nieuwsgierige ouders.
• Warm afscheid genomen van alle vrienden.
• Klaar voor de herfstvakantie, om alle indrukken te verwerken.
• Een super reis die weer voor herhaling vatbaar is.
Hedwig Steijger
Voor het eerst sinds jaren weer met de bus. Zeer benieuwd hoe dat zou bevallen. Zaterdag morgen 07.00 uur stapte ieder vol goede moed in de bus, de bagage onderin, eten en snoep in voldoende mate aanwezig, de stoelen ingericht voor een lange busreis van 24 uren. We vertrokken.
Na een lange tocht over de fraaie Franse, Zwitserse en Italiaanse wegen zagen we de zonnige stad Rome in de verte opdoemen. Op de camping hoorden we dat er nog geen huisjes beschikbaar waren. Dus alle spullen bleven in de bus en wij trokken, na een ontbijt de stad in voor een eerste kennismaking.
Onder een uiterst fraai zonnetje met een aangename temperatuur van zo’n 26 graden gingen we voor de eerste wandeling Rome in. Ik moet wel zeggen dat de eerste wandeling wat korter duurde dan gepland, want ieder bleek toch wel enigszins vermoeid van de reis. Na een aantal fraaie bezienswaardigheden bekeken te hebben togen we naar het St. Pietersplein, maar daar bleek het toch wel erg druk. Door de gigantische mensenmassa was het onmogelijk om het plein op te gaan. Dus de paus hebben we dit jaar helaas niet gezien, zelfs niet gehoord.
 ’s Middags deden we de volkswijk Trastevere en de Gianicolo, een van de niet- officiële heuvels van Rome. Bergopwaarts lopen in een naar onze begrippen behoorlijke warmte viel voor de leerlingen vies tegen, maar het fantastische uitzicht op de stad maakte alles in een klap goed. Vol enthousiasme wezen de leerlingen de hun bekende gebouwen aan, geholpen door de leiding. Met z’n allen dineerden we in een extreem goedkoop restaurant, midden in de volkswijk. Moe gingen we vroeg weer naar onze camping, alleen kwamen we wat laat op onze bestemming aan. De metrohalte waar we uitstapten bleek niet dezelfde als die waar we ’s morgens waren ingestapt. Na wat zoeken, lopen en vragen, en dankzij een foto van een van onze leerlingen, slaagden wij erin toch nog op tijd in ons bed te belanden.
De volgende dagen hebben we gewandeld over het Forum Romanum met zijn indrukwekkende resten van Rome’s grootheid, het Colosseum bewonderd waarbij de leerlingen zich afvroegen hoe het kon dat het amfitheater zo beschadigd was, pleinen en markten bekeken als het Piazza Navona met zijn fraaie vormgeving en zijn mooie fonteinen, de Campo de’ Fiori met z’n bloemen, fruit en snuisterijen, het Piazzo Mattei met de prachtige schildpaddenfontein waar een ontroerend liefdesverhaal aan vast bleek te zitten, en de L’argo Argentina, dit jaar vreemd genoeg zonder katten (hoewel het ’t kattenplein wordt genoemd).
Natuurlijk mocht het Pantheon met z’n indrukwekkende koepel niet ontbreken, evenals de Circo Massimo, de Trevi fontein, waar de leerlingen natuurlijk een muntje in gooiden om een terugkeer naar Rome te garanderen, en de mooi aangelegde Spaanse Trappen, vreemd genoeg gebouwd door de Fransen echter niet naar hen genoemd, en natuurlijk het vreemde zogenaamde Knekelhuis, met z’n gigantische verzameling skeletten, volgens de leerlingen behoorlijk ziek.
Er werden vanzelfsprekend ook enkele kerken bezocht, te weinig vond ik maar voor de leerlingen voldoende. Ik noem slechts de San Andrea delle Valle, de Sancta Minerva, de St. Pieter en de S. Ignazio met zijn opmerkelijk plafond waar je eindeloos naar kon kijken maar dan nog niet snapte hoe het precies in elkaar zat. Grappig was ook het zogenaam de Bernini-perspectief in de Palazzo Spada, waar niet alles zo groot was als je dacht. De vrouw die ons uitleg gaf was redelijk te verstaan, hoewel het altijd wat vreemd is wanneer je een Italiaan Engels hoort spreken.
We zijn ook twee dagen Rome uit geweest met de bus. De dinsdag werd benut om naar het zuiden af te zakken, en wel naar Pompeii en de Vesuvius. De oude antieke stad hebben we, door omstandigheden, in recordtijd bekeken en ontdekt dat je er ook modern kon eten. De Vesuvius, die letterlijk het hoogtepunt van de reis moest worden, konden we jammer genoeg niet op vanwege slecht weer. Met mist en regen heeft het geen zin en het is trouwens te gevaarlijk om dan omhoog te gaan. Al met al een mooie dag, met een indrukwekkende oude stad en een fraaie busreis. ’s Avonds de stad in om te eten en op tijd naar de camping voor een verdiende nachtrust.
De tweede dag dat we Rome uit gingen was om een drietal dingen te bezoeken. Om 7 uur togen we naar het mooie bergdorpje Tivoli, zo’n 40 kilometer van Rome gelegen. Daar vergaapten we ons aan de villa D’Este, aangelegd in de 17e eeuw door een kardinaal die dacht paus te worden en zo voor zichzelf een mooi buiten liet aanleggen. Echter paus werd hij niet, maar het fraaie buitenverblijf bleef bewaard. De villa is beroemd door zijn fonteinen, zelfs te bewonderen geweest in een van de James Bond films. Na Tivoli reden we naar de catacomben van San Callisto, Sint Jans gaat ondergronds, ons “dieptepunt“. We moesten eerst even een misverstand uit de weg helpen en konden dan toch nog naar beneden. Alleen jammer dat onze Vlaamse gids zo knorrig was in z’n uitleg en zo korzelig reageerde op onze leerlingen die toch best aandacht hadden voor zijn uitleg. In Ostia Lido mochten de leerlingen op het strand uitwaaien en er werd zelfs gezwommen. ’s Avonds mocht iedereen enkele uurtjes naar de disco op de camping, de laatste avond in Rome.
Op vrijdag deden we nog de Vaticaanse Musea, met z’n Sixtijnse Kapel en talloze kunstvoorwerpen. Teveel om te zien en op te noemen. In de middag was er tijd voor de vrijwilligers om in de rij te staan voor de Sint Pieter, de rest ging shoppen, een zeer populair woord tijdens onze reis, natuurlijk vanwege het grote aantal meisjes.
Tegen 8 uur gingen we weer de bus in om zo’n 21 uren later in ’s-Hertogenbosch door vrienden, bekenden en familie begroet te worden. Moe maar voldaan zocht ieder weer zijn of haar woonplaats op. Het was een mooie reis geweest.
Emile Linders
Zondag 7 oktober moesten we om één uur verzamelen bij school. Om half twee vertrokken we met de bus naar IJmuiden om daar vervolgens op de boot naar Newcastle te gaan.
Ondanks dat er vee l mensen zeeziek waren geworden, was de bootreis erg leuk om mee te maken. Op de boot waren genoeg manieren om je te kunnen vermaken. Zo waren er winkeltjes, een casino, een bioscoop en een disco.
De volgende dag kwamen we om ongeveer negen uur ‘s ochtends aan in Newcastle. We gingen vanaf Newcastle naar New Lanark, een arbeidersdorp dat is ontstaan in 1784, waar we een rondleiding kregen. Na het bezoek aan New Lanark gingen we door naar Glasgow waar we om zes uur in de jeugdherberg aankwamen. Vervolgens gingen we naar het centrum van Glasgow waar we avondeten aten. 
Op dinsdagochtend gingen we na het ontbijt een wandeling maken in Kelvingrove Park. Daarna hebben we geluncht in de jeugdherberg. Vervolgens kon je kiezen of je naar de Cathedral van Glasgow of naar het Celtic-stadion ging. Na de rondleidingen mochten we shoppen in het centrum. We moesten terug naar de jeugdherberg lopen en toen we er bijna waren, kwamen we een man met een doedelzak tegen. Die liep met ons mee verder naar de jeugdherberg waar hij ons iets ging uitleggen over de doedelzak en de gewoontes er omheen.
De volgende ochtend vertrokken we om negen uur al naar de tweede jeugdherberg in de buurt van Pitlochry. Onderweg stopten we bij het visitor Centre Glencoe. En later hadden we een rondleiding met een gids in de omgeving van Pitlochry. Daar was een natuurgebiedje waar verschillende dieren rond liepen zoals reeën en paarden, en het uitzicht was erg mooi.
Om ongeveer zes uur kwamen we aan bij de jeugdherberg en na het inchecken gingen we naar het centrum voor het avondeten. Tenslotte hadden we ‘s avonds een spelletjesavond in de jeugdherberg.
Donderdag 11 oktober gingen we ‘s ochtends na het ontbijt naar de whiskydestilleerderij, daar wordt Bell’s Blended Scotch Whisky gemaakt, bewaard en verkocht. De Bell’s whisky komt oorspronkelijk  ook uit Pitlochry en een deel van de stokerij huis nog steeds in de oorspronkelijke gebouwen.
Na de rondleiding mochten we shoppen in Pitlochry. Om een uur gingen we via Stirling Castle naar Edinburgh. We hadden die avond avondeten in de jeugdherberg, waarna je als je dat wilde een avondwandeling kon maken.
Op de ochtend van vrijdag 12 oktober gingen we naar het Museum of Flight waar we vrij konden rondlopen. In het museum waren verschillende vliegtuigen te zien zoals de Concorde, het snelste passagiersvliegtuig ooit. Er waren ook oorlogsvliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog maar ook recentere gevechtsvliegtuigen.
Na het Museum of Flight gingen we naar het Schotse parlement. Daar kregen we een rondleiding van een gids door het gebouw. Het gebouw waar het Schotse parlement huist, is erg modern, en de architectuur is erg opvallend. Het gebouw zelf oogt ook erg open omdat er veel glas is gebruikt om duidelijk te maken dat het parlement niets te verbergen heeft. 
Vervolgens gingen we het stuk tussen het Schotse Parlement en Edinburg Castle aflopen dat ook wel de Royal Mile wordt genoemd, om aan het einde Edinburgh Castle te kunnen bewonderen. De rest van de middag en een deel van de avond mochten we zelf indelen in het centrum van Edinburgh. Om half negen moesten we weer bij Edinburgh Castle zijn om deel te nemen aan de Ghostwalk.
Zaterdag 13 oktober gingen we alweer op de boot terug naar IJmuiden. Maar voor we naar de boot gingen gingen we nog bij de Rosslyn Chapel langs. Dat is een kapel die aan het einde van de film The Da Vinci Code wordt getoond. In de kapel is zeer uitzonderlijk beeldhouwwerk te zien: het hele plafond is met beeldhouwwerk gedecoreerd en ook vele pilaren zijn versierd. Er ontbreken in en op de kapel ook vele beelden zo zijn er binnen twaalf lege nissen waar vermoedelijk beelden van de 12 apostelen stonden.
Om ongeveer drie uur was het dan toch echt zo ver, we gingen inchecken in de boot, en om vijf uur vertrokken we naar IJmuiden. Om negen uur zondag 14 oktober meerden we aan in IJmuiden, om tien uur vertrokken we naar school en rond twaalf uur waren we weer terug bij het Sint-Janslyceum.
Simone van der Maeden
Tsjechië is niet voor watjes en dat werd de eerste dag meteen duidelijk. Paintballen is pijn lijden en menig heldhaftig soldaat liep een aantal voltreffers op, inclusief de bijbehorende blauwe plekken. De vurige strijd om de vlag werd begeleid door Tsjechische oud-militairen die onze teams enkele strijdtactieken bijbrachten. De stormloop, afleidingsmanoeuvres, aanvallen in V-formatie, elkaar dekking geven… duidelijk werd snel dat wie als team opereerde toch wel in het voordeel was. 
Werd bij het paintball teamgeest nog gekoppeld aan strategie, bij de wedstrijd tenten bouwen kwam er ook een dosis creativiteit kijken. Hoe maak je met je team een zo mooi mogelijke tent? Samenwerken was ook hier een noodzaak want het materiaal was beperkt: een zeil, een touw en een paar palen (fantasie naar eigen vermogen toevoegen). Na afloop werd er tevreden een vuurtje gemaakt om worstjes te braden, en ook de meegebrachte appels gingen er goed in!
Een ander centraal doel van de Tsjechiëreis is het verleggen van je grenzen. Voor de één was een eerste ervaring met paardrijden erg spannend, bij de ander ging het hart juist sneller kloppen bij het abseilen: vijfentwintig meter loodrecht omlaag. Ook het paintball, de ijskoude waterchallenge, het raften en de nachtelijke dropping in de bossen leverden soms de nodige spanning op. Maar iedereen deed overal aan mee en als je dan jezelf had overwonnen gaf dat een enorme kick!
De cross-countrytocht is voor de meesten het hoogtepunt van de reis. Met kaart en kompas moest de herberg gevonden worden, en hierbij gingen we in een rechte lijn dwars door de bossen! En dan kan je van alles tegenkomen: steile hellingen, rotspartijen, bergbeken, moerassen en wilde dieren. Zie maar hoe je de finish bereikt! Dat je het kompas hierbij nauwkeurig in de gaten moet houden is een understatement want verdwalen is zo gebeurd. Dit jaar overkwam het één groepje. Ze hadden te noordelijk gemikt en hadden de herberg tot op enkele honderden meters gemist. Na een lange tocht door de wildernis kwamen ze uiteindelijk uit in een ander dorp, waarna onze onfortuinlijke speurders konden worden opgehaald.
 Tijdens het raften kon je nat worden, en dat gebeurde volop tijdens de vele zeeslagen die er onderweg zijn gevoerd. Het begon met elkaar nat spetteren maar eindigde vaak met het enteren van andere rafts en de nodige worstelpartijen. Het was uitdelen, incasseren en in elk geval kletsnat worden! Koen wilde een ander vlot aanvallen maar miste zijn doel en belandde in het water. Jip bereikte het vijandelijke vlot wel, wist Anne-floor eruit te kieperen maar werd hierbij zelf meegetrokken. Het zijn maar enkele voorbeeldjes, dit jaar voor het eerst vastgelegd op film omdat Luc een waterdichte camera bij zich had!
Gelukkig voor onze kleumende zeehelden stond later die dag een bezoek aan de Warme Bronnen van Karlovy Vary op het programma. En het zou die dag nog veel warmer worden: er is niet veel nodig voor een feestje. Toen tijdens de disco-avond de muziek aan werd gezet, ging de meute meteen los en de dansvloer is geen moment leeg geweest.
Het klimaat van Tsjechië gaat richting een landklimaat en voor oktober betekent dat dat je van alles kunt verwachten. Met een beetje geluk is het ruim boven de twintig graden en loop je in je t-shirtje, maar we hebben ook al eens in de sneeuw gezeten. En ook dan hebben we in zekere zin geluk, want sneeuw geeft een heel bijzonder effect aan de reis!
Dit jaar geen sneeuw, maar het was wel fris, met een maximumtemperatuur van ongeveer tien graden. Uitstekend voor outdoor-activiteiten, vooral omdat we een hele zonnige week gehad hebben. Maar ja, met een groep die qua weersomstandigheden op alles voorbereid is, is er al snel tevredenheid over het weer!
 En het was de groep die ook deze editie van de Tsjechië-reis weer gedenkwaardig maakte: sportiviteit, teamgeest, verantwoordelijkheid, grenzen verleggen… het zat er allemaal in. We hadden vijftig leerlingen bij ons die helemaal snapten hoe je samen op een positieve manier werkt aan een echte topreis. En met dit allerbelangrijkste ingrediënt wordt het voor de begeleiders ook echt genieten:
* Genieten om Annefloor te zien abseilen ondanks haar hoogtevrees; dát is jezelf overwinnen!
* Genieten om iedereen (maar vooral Nigel!) los te zien gaan op de dansvloer!
* Genieten om de capriolen van Weihao, Thomas, Anthony en andere waaghalzen op de ijskoude waterchallenge: geweldig filmmateriaal!
* Genieten als de meiden in je groepje in de bossen eerst een half uur lang keihard “Beauty And The Brains” en “Potje Met Vet” lopen te zingen om zich vervolgens af te vragen waarom ze de hele middag nog geen hert hebben gezien.
* Genieten als je met de snelste groep jongens op de mountainbike de berg opknalt om op de top moe en voldaan te wachten op de achterblijvers. Slokje water, stilte en natuur om je heen… dan hoeft er even niets gezegd te worden.
* Genieten als je aan het eind van de middag in Praag merkt dat de leden van je groepje de moeite hebben genomen om ook tijdens hun vrije middag enkele getipte bezienswaardigheden te bezoeken, en er enthousiast over komen vertellen, met foto’s als bewijs.
* Genieten omdat er gewoon goed geluisterd werd en dingen als tafel afruimen en op tijd gaan slapen eigenlijk vanzelf gingen (oké, één keertje gewaarschuwd, vooruit dan!).
Teun van den Berg
Olivier Boas
Christa Krijgsman
Stijn de Leeuw
Janneke Verhagen
 Uw notulant vertrok op woensdagmorgen in aller Herrgottsfrühe uit België om via Den Bosch-Nederland met dertig leerlingen uit V6 en V5 naar Duitsland-Berlijn te gaan. De busreis duurde wat lang, maar onze zeer charmante en buitengewoon aardige chauffeur Hennie bleek een ware Fundgrube voor info over Duitsland. Bij de grensovergangen Helmstedt en Marienborn kwamen bij docenten en Hennie de herinneringen boven over hoe het vroeger ten tijde van de Koude Oorlog toeging: nors, bot en zonder enig gevoel voor humor. Misschien dat een enkele leerling aan de Kurzgeschichte “Schuberts Unvollendete” - gelezen in V4 - moest denken, waar deze grensovergang een droevig detail is, maar de meesten waren te druk met consumeren, zich verbazen over de propere Duitse Autobahntoiletten en versterking inslaan voor de volgende etappe. In Berlijn moesten koffers snel in de opslagruimte, het diner van sla, rijst en gevulde paprika, joghurt snel verorberd en daarna in ganzenpas door het avondlijke Friedrichshain, waar het All-Inn Hostel zich bevond, naar het Sprachenatelier Berlin voor het eerste anderhalf uur les. De groepen waren al in Nederland middels de online gemaakte test in twee niveau’s ingedeeld, allen op ERK B1 en de meesten bijna op ERK B2! Vooral de groep boven zat in een fantastisch mooie Jugendstil ruimte, die van beneden was wat soberder, in felgroen. Wij lieten de leerlingen achter bij de docenten van het Sprachenatelier, ik denk, dat ze een beetje moesten wennen aan elkaar, ik hoorde beneden het voorstellingsgesprek en mijn teentjes knepen bij elkaar, toen ik de een na de andere leerling hoorde zeggen: Die A ist für….die B…etc: lieve leerlingen, het is das A, das B, maar dat zal jullie nu wel duidelijk zijn!
En toen om half elf de deceptie van het hostel: kamertjes met stapelbedden bleken erg klein, halfopen douches op de gang - na tien uur ‘s avonds niet meer gebruiken, chagrijnige receptionist, die met een merkwaardig accent Duits sprak en nauwelijks op zijn taak berekend, een lijst van geboden en verboden uitreikte, almaar herhalend, dat nach zehn Uhr abends, bitte Nachtruhe zu herrschen habe, bijna huilende meisjes, die niet in de publieke douches wilden, mevrouw Timmermans, die in een veredeld bezemhok geplaatst bleek, enfin, het duurde enige tijd eer er werkelijk van rust sprake kon zijn! De Preisliste Beschädigungen was werkelijk hilarisch, een willekeurige greep: Bett, mutwillig durchgebogen € 150,=, Fensterscheibe zerbrechen € 400,=, Feuerwehreinsatz auslösen € 2000,=!
Jede Art von Verschmutzung denk aan Kissen, Bezüge, Mülleimer € 20,= à € 30,= en dan vooral Löcher in Wand voor het schappelijke prijsje van € 30,=! We hebben dit alles met de leerlingen doorgenomen, alsof er voor welopgevoede St. Janskinders niets leukers is, dan stapelbedden verbuigend gaten in de wanden boren, al alcohol drinkend (€ 20,=) en rokend het brandalarm in zouden schakelen, de ruiten kapot, Kratzer aanbrengend en Tischbeine afbrekend brandgaten in de matrassen zouden branden! Ik heb geen idee, wat voor jeugdigen er doorgaans in het All Inn Hostel verblijft, wij zagen zulke woestelingen gelukkig niet! Mevrouw Schimmel, onze immer opgewekte ‘akela’ trommelde iedereen donderdagmorgen (en vrijdag en zaterdag!) wakker, ook haar al oudere collegae, waarvoor onze hartelijke dank! Na een heerlijk ontbijtje naar het Sprachenatelier, waar dit keer drie en een half uur Themen bediscussieerd werden. In de benedenzaal schijnt het een ietsje rumoeriger toegegaan te zijn dan in de bovenzaal! Waren de Lehrerinnen wel streng genoeg?
 Hennie bracht ons naar het beginpunt van de fietstocht, een echte topper mede dankzij het stralende weer en de enthousiaste vertellingen van onze Friese, na ja, half Ostfriese Duitssprekende gidsen. We weten nu, dat we op moeten letten op “wilde Berliner”, die blijkbaar peuken en flessen rondmikkend de verkeersregels minachten (niks van gezien). Je kunt heel fijn fietsen in Berlijn, automobilisten hielden verbazingwekkend veel rekening met ons, kriskras pendelden we door modern en oud - vaak bizar gemengd - Berlijn, herhaaldelijk de voormalige Mauer remnants kruisend, onder de S-Bahn, over het ruim bemeten Regierungsviertel, langs de Potzdamer Platz met de Weltenuhr, het Jüdische Viertel met de imposante koepel van de Synagoge, badend in het zonlicht. Pieter wist zelfs de smeuïge roddels over de vorige opperrabbijn. Slecht eventjes schijnt hij Bublath opgevolgd te zijn voordat hij smadelijk zijn afgang erlitt.. De gemeenschap heeft nu heel modern twee vrouwelijke rabbijnen. Het monument van de Muur is indrukwekkend, de verhalen zijn schrijnend en het was voor de leerlingen moeilijk voor te stellen, hoe zulke dingen voor ons docenten nog wel heel levendige geschiedenis zijn. Triest het verhaal van de jongen die bij zijn moeder zijn verjaardag vierde en omdat het zo laat werd, bleef slapen: de volgende dag stond de Muur er, hij bleek gevangen im Osten en werd bij een ontsnappingspoging doodgeschoten!
Het avondmaal bij Rocco aan de Hackische Höfe was supergezellig, het restaurant is in een voormalig metrostation en ademt de sfeer van nostalgie, van vervlogen tijden. Wat een luxe, dat Hennie ons met de bus haalde en bracht, hoewel dit niet de afspraak was . Hij reed veel niet geplande kilometers, vertelde geanimeerd over Berlijn, reed nog eens extra langs de - juist toen wij er waren - fantastisch verlichte highlights, en waarom? Omdat hij de groep zo leuk vond! Een compliment voor ons allemaal. In het hostel bleef het daarna nog lang rumoerig, onze Guus werd die nacht om twaalf uur getrakteerd op een surprise party, hij werd 17! Ik kan jullie verzekeren dat zijn verjaardag uitbundig gevierd werd.
Desondanks was iedereen op tijd in het Sprachenatelier, wij hadden als docenten op verzoek gevraagd het niveau ook nu weer wat op te schroeven, en voor degenen die goed meededen, waren het nuttige uren, hoewel de drie-en-een half uur – zonder pauze – bij sommigen wat zwaar gingen wegen, veel geslapen hadden jullie niet allemaal en nachtelijke escapades eisen onvermijdelijk hun tol de volgende dag!
’s Middags naar de Reichstag, mannomann, wat een securitychecks, als voor een vliegreis, ik zag dat al onze Personalien genoteerd waren. De rondleiding kregen we weer in twee groepen. Verslaggeefsters groepje werd door een uiterst strenge mevrouw geleid, haar Duits was makellos en als men niet oplette leverde dat meteen een reprimande op, terecht. We zagen het oude en nieuwe gebouw in elkaar overlopend, naar het ontwerp van Norman Foster. Waar was Angela? We zagen wel, waar zij zit op een iets bredere stoel, maar der Bundestag tagte natürlich helaas vandaag niet. Leuk detail, dat men niet verwijderd heeft: de graffiti van de Sowjetsoldaten op de muren. De beklimming van de koepel levert een spectaculair zicht op Berlijn en omdat we allemaal een Kopfhörer kregen met toelichting kon je de stad – heel individueel – in vogelvlucht zien: waw!
Het diner was deze avond in Maximilians, een bayerisches Lokal, midden in Berlijn met wel heel traditioneel eten: salade vooraf, en dan vers geroosterde Schweinebraten – kamerbreed - met piepers en spruitjes! De Tiroolse Apfelstrudel vond ik dan wel weer aan de kleine kant. “De gustibo, echter, non est disputandem”: sommige jongens vonden de enorme portie vlees nou juist heel lekker! Waar laat men al dat eten? Allez dan, Viktor moet zijn lintworm voeden, anders wordt hij van binnen opgegeten, maar al die dropjes, chokalade, koekjes, chips, pinda’s en snoepjes, die de meiden in hun tassen hadden? Mo Sas en Maris deden ’s avonds in de gelagkamer goed hun best en aten vele Marieke-Elisa-Jip-Merel-koekjes, terwijl mevrouw Maas hoge ogen gooide bij een Deense collega! Iedereen was om 1 uur weer binnen, en wij gingen slapen, ondergetekende geisterde nog lang door het hostel en hield gezellige gesprekken met de nachtwakers, over vroeger, Harz IV, de pensioenen in Duitsland en Nederland, de Kiez en waar die in de DDR tijd zat en soms had ik het vermoeden, dat niet alle leerlingetjes met de oogjes toe op hun bedjes lagen!
De volgende morgen moesten vòòr het ontbijt de koffers gepakt beneden staan, de sleutels ingeleverd worden bij mevrouw Timmermans, de kamers werden gecontroleerd (denk aan al die mogelijk geruïneerde bedden, muren, ramen, krukjes, die besmeurde Bettwäsche, de brandgaten in tapijt en matrassen!!). Na het ontbijt om tien uur vertrek naar het Pergamon Museum. Eenzaam zat ondergetekende in de ontbijtzaal, vergezeld door…., die de sleutel inleverde en als ontbijt een glaasje water nuttigde! Had ik me weer eens vergist? Ja! Mijn nederige excuses.
Het valt voor een 60-plusser ook niet mee alles bij te houden, camera kwijt, alles afgebeld, nee niets gevonden in restaurant, camera in bus laten slingeren, bril kwijt, met taxi door stad naar restaurant, niets, nieuwe gekocht, bril weer gevonden in bus door Hennie J, portemonnaie kwijt, gevonden in bus, ach Hennie let gelukkig goed op!
In het Pergamon museum op de Museumsinsel werden we weer in twee groepjes opgesplitst. Onze Prof. Doktor was nogal verstrooid en iets verlaat, maar zijn uitleg over het Pergamon was wel een professor waardig: hij veronderstelde veel voorkennis en die zal niet iedere leerling paraat hebben gehad. Tel daarbij de ontbrekende slaap van sommige leerlingen, die de professor pareerde met switchen van Engels naar Duits en de verwarring was bij een enkeling dan ook compleet, zeker als je Durchfall hebt, nietwaar? Groots was de centrale hal, waar het enorme Pergamon altaar staat, het grootste altaar in een museum, dat gebouwd werd t.t. van de Duitse Kaiser, die das Reich wilde opstoten in de vaart der volkeren en wilde concurreren met London en Parijs. Over het imposante Ishtarte Tor had hij wat weinig te vertellen, ik denk, dat de man classicus is en daarom wat minder onderlegd in het Midden Oosten vòòrdat Grieken, Romeinen en de Islam Irak/Babylon besiedelten. Zonovergoten was Berlijn toen wij alweer moesten vertrekken - snif L snif - naar Nederland. Het was uiterst rustig in de bus, de leerlingen sliepen wat bij, vulden een enquête in over deze trip, waardoor wij zeker nuttige tips kregen voor een volgende keer.
Mevrouw Maas en mevrouw Schimmel speelden met hun I-phones, mevrouw Timmermans babbelde met Hennie, daarna zette hij de film das Leben der Anderen op, die al dan niet geconcentreerd werd gevolgd. Hoewel ook mevrouw Schimmel – voor deze reis eventjes Tante Sas – de film al kende, leefde zij zich weer helemaal in en at bijna haar vingernagels op van spanning! Tante Mo en Tante Maris keken tegen de zon, maar desondanks geboeid mee!
Zo bollerden we naar Den Bosch. Het was een supergezellige groep, een geweldige sfeer en ondanks het All Inn Hostel een zeer geslaagde trip! Absoluut voor herhaling vatbaar, wij kunnen jullie verzekeren, dat wie niet meeging, iets geweldigs gemist heeft! We hadden een zeer aimabele chauffeur, die veel wist van Berlijn, het was een beetje zijn hobby ook, die goed met de jeugd kon opschieten, und das zahlt sich aus: Er werd geld ingezameld, en namens de leerlingen door Pieter met een bedankspeechje, geassisteerd door Stefan, overhandigt. Het enthousiaste Hennie bedankt, Hennie bedankt, Hennie, Hennie, Hennie bedankt! werd door iedereen luidkeels gezongen/gebruld, met een enkele schorre stem meegekrast!
 Uit de enquête bleek, dat iedereen wel terug wilde naar Berlijn, maar dan op eigen gelegenheid, want er was – klein minpuntje – wat weinig vrije tijd ingepland. Moeten we eens bekijken voor volgend jaar.
Vele foto’s zijn er gemaakt en ook enkele filmpjes, die voor alle deelnemers op een CD worden gezet en bij de reünie in een Bosch’ etablissement zullen worden aangeboden, ik ben benieuwd! Nog een keer klonk het bijna bij de school Hennie bedankt, maar nu ook afgewisseld met vrouwkes bedankt, vrouwkes bedankt etc. Dat werd ook wel tijd, zeg nou zelf!
Ook de ‘vrouwkes”, die overigens niet voor adoptie door jullie kunnen worden vrijgegeven, tenzij ze starnakeldement worden, willen jullie bedanken en zingen driewerf in koor: Kindchen bedankt, Schüler bedankt, V6 V5 ihr seid bedankt!!!!
Mariska Timmermans
|
|